Zaterdag 9 februari zaten we allemaal met spanning te wachten, gaat de wedstrijd tegen Kamerik door, ja of nee. Waling die al weken niet gespeeld heeft vanwege ziekte en afgelaste wedstrijden was dolenthousiast toen het smsje van Willem kwam, it giet oan. Eenmaal met de voltallige ploeg aangekomen bij Kamerik, werd de vreugde toch wat getemperd, het veld zag er behoorlijk bevroren en besneeuwd uit en het leek niet heel verstandig om te spelen, volgens de kenners. Dik aangekleed gingen alle jongens toch het veld op, met Noah in het doel. Willem had de ploeg al gewaarschuwd voor Kamerik, ze staan weliswaar onderaan, maar in de thuiswedstrijd had VEP ook maar nipt gewonnen, dus het was belangrijk op vooral scherp te blijven. De ouders aan de kant viel het meteen op dat het veld wat klein was, vergeleken bij wat we bij VEP gewend zijn, met 16 kinderen op het veld was het dan ook behoorlijk vol.
We gingen van start. Meteen van het begin af aan hadden de Veppers het overspelen weer goed te pakken. Willem stond te glimmen van trots elke keer dat er weer prachtig combinaties werden gemaakt. Ook vanuit de verdediging werd niet blind naar voren geschoten, maar werd rustig teruggespeeld op de keeper, of werd er goed gekeken naar een middenvelder die vrij stond. Met name Theo was weer zeer koelbloedig, ook al kwamen er vier tegenstanders op hem af, hij kapte ze rustig uit en speelde dan nog steeds rustig de bal richting een medespeler. Op het middenveld waren Ramon en Levi goed bezig, en geregeld wisten zij Milan of Joris te bereiken. Eigenlijk speelden al onze helden een prima wedstrijd, het enige dat niet zo goed lukte, was scoren. Vaak genoeg werd de bal keurig in het strafschopgebied van Kamerik gebracht en geregeld werd er dan ook op doel geschoten, maar Kamerik verdedigde goed en door het kleine veld was het te druk in het strafschopgebied, dus stuitte de bal elke keer weer op een Kamerikspeler.
Ondertussen was Kamerik geregeld ook gevaarlijk richting het doel van VEP, meestal werd er goed verdedigd door Gunbee en Waling, maar het gevaar school hem in de counter. In de fase dat VEP lekker aan het aanvallen was, ontstond er opeens wat ruimte en poef, uit het niets was daar een schot op doel door een Kameriker en die verdween achter Noah in het doel. Wat een domper!
Met deze 1-0 achterstand gingen we de rust in. Een beetje beduusd was de ploeg wel, achterstaan hadden ze al een tijdje niet meegemaakt. Willem deed zijn langste peptalk ooit en toen konden we weer de warme kleedkamer uit, de kou in. Meteen na de aftrap ging VEP enthousiast aan de slag en waren ze meteen gevaarlijk bij het doel van Kamerik. Helaas ontbrak opnieuw dat beetje geluk. De wedstrijd ging vervolgens op en neer, beiden ploegen waren aan elkaar gewaagd, maar VEP was steeds iets sterker in de aanval. Deze inzetwerd uiteindelijk beloond. Na opnieuw een mooie aanval, kwam de bal voor de voeten van Ramon, die al de hele wedstrijd uitstekende speelde en die werkte hem keurig in het doel: 1-1. Voor de jongens was dit natuurlijk niet genoeg. Ze bleven aanvallen en er werden bij vlagen prachtige dingen gedaan. Levi die het halve elftal van Kamerik passeert, een mooi schot van Joris, een vrije trap van Waling die maar net voor het doel langs gaat, maar opnieuw uit het niets is het Kamerik dat weet te scoren: 2-1 en nog maar een paar minuten de tijd om dit recht te trekken. Ondanks alle inzet gaat dat dus niet lukken en moeten voor het eerst deze competitie het hoofd buigen voor de tegenstander. Een vervelend gevoel, maar het hoort er nu eenmaal bij. Hopelijk gaat de sneeuw snel verdwijnen en kunnen de wedstrijden weer in een voorjaarszonnetje gespeeld worden, dan gaan onze helden vast weer winnen!